
Eet dit, niet dat! Het is wetenschappelijk bewezen. Echt?
Volgende keer dat iemand zegt dat je iets moét eten of iets anders echt niet, besef dan dat ‘wetenschappelijk bewezen’ soms ook een houdbaarheidsdatum heeft.
Meer hier.


Eet dit, niet dat! Het is wetenschappelijk bewezen. Echt?
Volgende keer dat iemand zegt dat je iets moét eten of iets anders echt niet, besef dan dat ‘wetenschappelijk bewezen’ soms ook een houdbaarheidsdatum heeft.
Meer hier.


Vergeet niet je GSM aan te zetten tijdens deze film.
In Nederland loopt momenteel een film, Bellicher: Cel. Een thriller over identiteitsdiefstal, een soort vervolg op de VPRO-miniserie Bellicher. De makers hebben een’second screen app’ ontwikkeld. Een soort spelletje voor op je iPhone, waarmee je op voorhand al wat extra info krijgt over de personages. Maar ook tijdens de film kan je verder spelen en als een echte Witse proberen raden wie nu de dader is.
Een leuk idee, maar ik vraag me af of film niet eerder een ‘lean back’ medium is. Ik word graag ondergedompeld in het verhaal. Tussendoor de smartphone aanzetten om mee te spelen, haalt me net uit die belevenis. Bovendien loop ik dan het risico om stukken van het verhaal net te missen. Of hebben ze de film bewust af en toe saai gemaakt, zodat ik nét zin krijgt om even naar de gsm te grijpen?
(meer hier)


Vergeet al die dure script-guru’s als McKee of Field. Tijd voor een nieuw fris gezicht. Dat van een handpop. In 12 korte lessen leert hij je alle basisstappen bij het schrijven van een scenario. En hij geeft nog feedback ook. (En in tegenstelling tot zijn naam, lijkt hij me niet echt verbitterd)
Stap 1:
Meer? Hier: The Bitter Script Reader


Openluchtcinema’s zijn echt wel hip. Maar het kan hipper, dachten ze in Londen. Hoe dan? We organiseren er op een dak! hm, ja, oké. Is dat hip genoeg? Wel als we de stoelen vervangen door bubbelbaden!
Ik vraag me af of dat gebubbel de soundtrack niet overstemd. Of zouden ze alleen ‘The artist’ projecteren (Aan de foto te zien, vermoed ik van niet. Is dat daar Ron Burgundy?