Twee artikels over soortgelijke documentaires. Of toch over twee documentaires die op eenzelfde manier aan hun beeldmateriaal zijn geraakt: door crowdsourcing. (Bestaat daar eigenlijk een Nederlandse term voor? Voor ‘uitbesteden aan de massa’? Massalisatie?)
De ene, ‘A day in a life’, toont wat er over de wereld allemaal gebeurde op één specifieke, doodgewone dag in 2010. De andere ‘Tahrir Square: The Good, The Bad, The Politician’ gaat over de mechanismen die achter de schermen speelden tijdens de revolutie in Egypte.
Allebei lanceerden ze een oproep via sociale media. Maar bij ‘A day in a life’ stuurden ze ineens een vragenlijstje mee. Bovendien kregen ze veel respons van amateur-cineasten die maar al te graag hun materiaal aan Ridley Scott en Kevin MacDonald (Touching the void) wilden tonen. Enige hoop op ontdekt worden, speelt daar zeker een rol.
Bij Tahrir Square: The Good, The Bad, The Politician was er geen vragenlijstje. Toch niet voor het beeldmateriaal van de revolutie. Dat ging ook moeilijk, want die beelden waren al gemaakt voor ze aan de documentaire begonnen. De regisseurs poogden al het amateur beeldmateriaal uit die periode te verzamelen via sociale netwerken. Daarnaast interviewden ze tal van politici en cabinetards. Want wat zij beleefden tijdens die dagen werd niet, gefilmd met een gsm, de wereld rondgetweet.
Is dit nu de nieuwe manier om films te maken? Of eerder een gimmick? Uiteindelijk bepaalt de regisseur toch welke beelden hij/zij gebruikt om zijn/haar verhaal te vertellen.