Tag: media

  • Ongetiteld bericht 1174

    Waarom lijken alle filmaffiches toch op elkaar? Gebrek aan inspiratie of hoop op herkenning van de kijker?

    Per genre zijn er een aantal ongeschreven regels die je blijkbaar moét volgen. Zoals daar zijn: twee personen met ruggen tegen elkaar (romcom). Een gezicht voor een blauwe lucht (serieus drama). Een donkere silhouet tegen achtergrond van een nachtelijke grootstad wijst op een eenzame actieheld.

    Meer sjablonen/clichés vind je hier (Engels), maar een echt goed overzicht vind je hier: Le Sibère Carnet (Frans).

    (via Bright)

  • Ongetiteld bericht 1094

    Hoe ziet de organisatiestructuur er uit bij de grote internetbedrijven?

    (via teradome)

  • Een blik achter de schermen bij de R&D van de BBC

    De BBC heeft een groot onderzoekslab waar ze zich bezig houden met nieuwe mediatoepassingen. Hun uitvindingen gaan van handige logsystemen over nieuwe manieren om audio te catalogeren tot TV’s die achter hen op de muur extrabreedbeeld-beeld projecteert. 

    Omdat de BBC tot taak heeft om technologisch vernieuwend te zijn, en tegelijk ook de creatieve markt moet stimuleren, bedenken ze daar niet alleen technologie voor intern gebruik. Ze vermarkten deze technologie ook. 

    Eenmaal ontwikkeld, geven ze het in licentie aan een geïnteresseerd bedrijf, die het op de markt brengt. Waarop de BBC het zelf weer aankoopt. Beetje vestzak-broekzak, op het eerste gezicht, maar R&D moet R&D blijven en zich dan niet bezig houden met v1.1, 1.2, 1.3 of helpdesktoestanden.

    Benieuwd of er in het Medialab van de VRT ook zo’n projecten lopen. En wanneer we daar eens een artikel over te lezen krijgen.

    Het BBC-artikel vind je dus hier.

  • Hoe technologie documentaires vormt

    Een artikel uit The Guardian naar aanleiding van een documentaire over de impact van de 16mm-camera op het documentaire genre.  De 16mm leidde rechtsreeks tot de cinema verité, omdat er veel flexibeler gedraaid kon worden. Evoluties in technologie hebben de hele tijd invloed op zowel fictie als docu.

    Na de 16mm kwam de super 8, de videocamera, en nu de GSM en de iPad. Kleinere apparaten, waardoor je op plaatsen kan doordringen waar je vroeger niet kon komen. En waardoor je mensen en gebeurtenissen kan vastleggen, zonder dat de camera voelbaar aanwezig is. 

  • Hoe snel we ‘Dat durven we niet meer eten’ vergeten

    Hoe snel we ‘Dat durven we niet meer eten’ vergeten

    Het gebeurt wel vaker: paniek rond eten. En voedsel dat plots van de markt wordt gehaald omdat het niet veilig zou zijn. Plots stort de verkoop in. Meestal te laat, meestal is het besmette product toch al lang verkocht. Maar toch: beter op veilig spelen, zeker? En vanaf nu ook extra voorzichtig, alles altijd dubbel wassen en drie keer schillen.

    Maar hoe lang zinder dat nog na? Hoe lang tot de smetvrees is weggeëbd? Studies in de VS tonen dat de impact van zo’n paniekmoment zeer beperkt is. Spinazie had daar enkele maanden nodig om weer de oude plek op het bord te vinden, maar vlees, eieren en pinda’s waren na een aantal weken weer ruim voorradig in de keukens. Ik vermoed dat dit ook bij ons het geval is. Of eet er iemand nog altijd geen kip door de dioxines?

    (via GOOD)

  • ‘;

    Al een beetje oud, maar toch zeer interessant. Hoe werd de virale campagne rond ‘Inception’ op gang getrokken? Op welke platformen en via welke sociale media liep het allemaal. Zeer veel werk en veel kleine stukjes en brokjes werden gezaaid. Met succes, want iedereen wist dat de film bestond, zonder dat men wist waar de film exact over gaat.

    Het steeds interessante radiomagazine KCRW The Business – over de filmbusiness in Hollywood – had hierover een gesprek.  Dit interview met Michael Tritter, Senior VP van Interactive Marketing bij Warner Brothers, kan je nu beluisteren, een ietwat ingekorte neerslag, met videofragmenten, vind je hier.

    (via Marketing ‘Inception’ – The Business on KCRW)

  • Interessant project: 30-er maakt video van één jaar van zijn leven, elke dag krijgt 1 seconde.

    TED 2012 Full Spectrum Audition – One Second Everyday (by Cesar Kuriyama)